Iam, kiam la bardo renkontis la vagabondon...

Fernando Pita

Ĉar la esperanta libro-merkato estas disigita tra la mondo, kaj, ĉar esperantaj libroj nur pogute disvendiĝas, ne estas strange trovi, ĉe niaj libroservoj aŭ kongresaj librobudoj, “novajn” verkojn jam de jaroj eldonitajn, kun flaviĝantaj paĝoj pli-malpli bone protektitaj de eksmodaj kovriloj, kies grafika fasonado, koloroj kaj litertipoj ĉiam perfidas la fakton ke, se ĝia enhavo povas esti ja novaĵa, la papera objekto mem, malfeliĉe, jam survojas al brokantejo. Pro tio, ĉiu esperanta libro kiu fuĝas al tiu modelo rapide altiras ĉies atenton, ĉar ĝi ja montriĝas kiel refreŝiga blovado en tiel monotona pejzaĝo.
Tia estis la sensacio travivita de mi, kiam mi hazarde eltrovis Iam, kiam...: la pejzaĝa pentraĵo en la kovrilo, kvanvam en difekta perspektivo, igis min trafoliumi la enhavon... Tamen, indas konfesi ke mi estis ankaŭ scivolema rilate al la ina nomo de la aŭtoro; nomo kiun mi, aŭtomate, kvazaŭ James Bond, mense ripetis, ĉar finfine mi neniam antaŭe estis aŭdinta pri tiu Bruna, Bruna Ŝtono!

Paĝoj